Ξεκινάω ένα κείμενο που δεν ξέρω καν αν θα ολοκληρώσω ποτέ. Πιο πολύ ίσως σαν δική μου ψυχοθεραπεία. Θα ξεκινήσω από πέρσι που, το βράδυ του Σαββάτου μετά τον χαμένο ημιτελικό με τη Real, στο Final 4 του Βερολίνου είχα γράψει 5 σκόρπιες λέξεις στο σημειωματάριο του κινητού, τις οποίες αργότερα δημοσίευσε σαν ένα νήμα στο twitter (πάντα twitter θα είναι για εμάς) το Red Point Guard.
Σάββατο 25/5/2024
Τα πόδια βαριά. Η βροχή να πέφτει δυνατή στο δρόμο της επιστροφής προς το δωμάτιο. Η απογοήτευση εκφραζόταν με οτιδήποτε άλλο εκτός από νεύρα. Σε ένα πράγμα συμφωνούσαμε όλοι. Πήραμε αυτό που ακριβώς αξίζαμε. #OlympiacosBC #F4glory
— Red Point Guard (@RedPointGuard) May 28, 2024
Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να συνδεθεί η φετινή χρονιά με την περσινή. Κάποια πρόσωπα είναι ίδια σίγουρα. Στο Βερολίνο η ομάδα έφτασε σε ένα F4 που πιθανόν να μην το άξιζε κιόλας. Είχε την τύχη (απαραίτητη για όλες τις ομάδες σε αυτό το επίπεδο ως ένα βαθμό) να “πέσει” πανω στην Barcelona, που εξίσου δεν άξιζε να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου και με την εμπειρία της πήρε την πρόκριση. Είχα στεναχωρηθεί που δεν είχα πιστέψει στην ομάδα και θεώρησα “χρέος’ μου να βρω έναν τρόπο να την ακολουθήσω. Με διπλές πτήσεις που κλείστηκαν ξεχωριστά για να πέσει το κόστος, χωρίς εισιτήριο γηπέδου, με την ελπίδα να βρεθεί κάτι εκεί). Και ήμουν εκεί, κι ας μην μπήκα στο γήπεδο. Κι ας είδαμε το ματς στη βροχή σε μία μπυραρία έξω από το γήπεδο. Κι ας είχαμε τους βάζελους παντού να πανηγυρίζουν. Κι ας χάσαμε τελικά. Ένιωθα ότι αυτή η ομάδα αξίζει την αγάπη μας.
Σε συνέχεια του περσινού λοιπόν φέτος, και με αφορμή φυσικά την έλευση των Dorsey – Vezenkov – Fournier, η ομάδα έμοιαζε πιο έτοιμη από ποτέ. Προφανώς κατά τη διάρκεια της σεζόν υπήρχαν οι αμφιβολίες, άλλωστε και οι εμφανίσεις της ομάδας δεν ήταν δα και όλες καθηλωτικές. Υπήρχαν και τραυματισμοί σίγουρα, κόσμος (κυρίως) ερχόταν. Έμοιαζε σαν κάτι να ψάχνουμε, κάτι ακόμα να κολλήσει. Όμως η παρουσία του Sasha και του Fournier έδινε μια βεβαιότητα (?) ότι, αν κολλήσουμε, θα είναι εκεί να μας βγάλουν από τον βούρκο. Είχα πίστη στην ομάδα, είχα αποφασίσει ότι φέτος θα είμαι εκεί, όμως η επιλογή του Abu Dhabi με ξένισε πολύ και ακόμα και πριν τον ημιτελικό της Παρασκευής δεν ένιωσα ότι “ρε γαμώτο μήπως έπρεπε να πάω;”. Ίσως υποσυνείδητα να φοβόμουν μια ακόμα αποτυχία; Την πιο βαρύγδουπη απ’ όλες; Ίσως. Όμως πραγματικά ένιωθα ότι φέτος πάμε να το σηκώσουμε. Να τα σαρώσουμε όλα.
Long story short…. ΦΕΥ. Ο Γάλλος ΨΩΛΑΡΑΣ προσπαθούσε μόνος του στον ημιτελικό με την Monaco. Στο 1ο ημίχρονο τα σημάδια ήταν εκεί, αλλά στη “γιάφκα” των Δυτικών Προαστίων (βλέπετε μέλη της γιάφκας των νοτιοκεντρικών προαστίων είχαν ακολουθήσει το όνειρο της κατάκτησης στο Abu Dhabi) λέγαμε ότι “το ευτυχές είναι ότι είμαστε κακοί και χάνουμε μόνο 3 πόντους”. Τα μαύρα σύννεφα ήταν εκεί, μας είχαν περικυκλώσει όμως η αγάπη και η πίστη που έχουμε δείξει όλοι αυτά τα χρόνια δεν μας άφηνε να δούμε καθαρά. Θα έπρεπε να είμαστε υποψιασμένοι και όχι αισιόδοξοι.
Ο Walkup, ο κλασσικός Thomas των Final 4 (μην ακούσω τίποτα για τον τραυματισμό, τον είδαμε κι όταν δεν ήταν), o Goss εξαφανισμένος στο 2ο ημίχρονο (κάποιοι αυτόν τον άνθρωπο τον επέλεξαν για leading guard), ο Wright παρκαρισμένος στον πάγκο, χωρίς να του δωθεί η ευκαιρία να βοηθήσει μία γραμμή ψηλών που υπέφερε, ο Vildoza το απόλυτο 0, ο Lee παρομοίως (τα περισσότερα ελαφρυτικά για μένα), ο Fall σε μία φθίνουσα πορεία αδιανόητων διαστάσεων, ο McKissic βγαλμένος από αρχαία τραγωδία, ο Peters χωρίς ουσιαστική ευκαιρία και ο Milutinov να κάνει μία προσπάθεια να βοηθήσει, αλλά κι αυτός να χάνει αρκετές μάχες. Και πάμε στους 3 που περιμένεις τα περισσότερα. Πρώτα ο αρχηγός σου. Κώστα δεν είναι εικόνα ανθρώπου που ηγείται της ομάδας του να βγαίνεις και να χτυπιέσαι με νεύρα στον πάγκο. Δεν ξέρω αν τσαντίστηκες επειδή βγήκες αλλαγή (δικαιολογημένα γιατί δεν προσέφερες σε κανένα σημείο του γηπέδου) ή με την εμφάνισή σου. Άλλη είναι η δουλειά σου σαν αρχηγός. Έπειτα ο Vezenkov. Θέλω πολύ να τον μηδενίσω. Να γράψω για την προσφορά του στο ματς σε συνδυασμό με τα λεφτά που παίρνει, και το αν το αξίζει. Είναι ο νόμος της αγοράς όμως. Δεν θα μπω στη διαδικασία αυτή. Έπρεπε να είναι καλύτερος, όφειλε να είναι πιο καλά προετοιμάσμενος, κυρίως ψυχολογικά. Έχει ξαναπάιξει F4, το ήξερε πολύ καλά ότι θα φάει πολύ ξύλο (μπασκετικό προφανώς και εντός πλαισίων). Τελευταίος φυσικά ο Fournier. Ό,τι και να πούμε γι αυτόν τον παικταρά είναι λίγο. Προσπαθούσε μόνος του από την αρχή μέχρι το τέλος. Όμως δεν θα αναφερθώ στα αγωνιστικά. Τα είδαμε, τα είδατε, τα ξέρουμε. Με το αίμα ακόμα να βράζει είναι ο μοναδικός που έδειξε να “νιώθει”. Προσοχή, δεν λέω ότι οι υπόλοιποι δεν στεναχωρήθηκαν ή δεν τους ένοιαξε. Όμως ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνο η ομάδα και η διοίκηση. Ο Ολυμπιακός χωρίς τον κόσμο του δεν θα ήταν εκεί που είναι. Ο κόσμος ήταν εκεί, ακολούθησε. Και ο Evan νοιάστηκε πρώτα και κύρια γι αυτόν. Θα έπρεπε να το έχουν κάνει κι άλλοι, ανεξαρτήτως το πως ένιωθαν εκείνη την ώρα. Το να κλείσεις τα social media ή να κάνεις μία τυπική δήλωση δεν με αγγίζει ούτε στο ελάχιστο.
Φάκελος “προπονητής”. Ο Μπαρτζώκας αγαπήθηκε (και αγαπιέται) άνευ όρων και ορίων από τον κόσμο του Ολυμπιακού. Το ίδιο ισχύει και για εκείνον προς εμάς. Δήλωσε ότι δεν έδωσε απλά τον καλύτερό του εαυτό αλλά τον ίδιο του τον εαυτό. Και τον πιστεύω. Όμως η φετινή αποτυχία είναι τεράστια. Και έρχεται σαν συνέχεια των προηγούμενων ετών. Ο Ολυμπιακός είχε φτάσει σε αρκετά χαμηλότερο επίπεδο (ευτυχώς όχι all time low) την στιγμή που αποφασίστηκε η επιστροφή στην άκρη του πάγκου του coach B. Συνέδραμε ολοκληρωτικά στην επαναφορά του συνδέσμου στην elite του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Και το έκανε και ουσιαστικά και με μεγάλη συνέπεια. Όμως έχει κάνει και λάθη. Όπως κάνουμε και όλοι στη δουλειά μας. Με τη διαφορά ότι οι περισσότεροι από μας ούτε έχουμε κάνει το χόμπι μας δουλειά, ούτε βγάζουμε τόσα λεφτά, ούτε έχουμε από πίσω μας εκατομμύρια κόσμου. Ο Ολυμπιακός λειτούργησε με μία συνταγή τη season 2021-22 και τη season 2022-23. Κάπου εκεί χάλασε η μαγιά. Ναι έφυγε ο Vezenkov, ενώ περίμεναν οι περισσότεροι στην ομάδα να παραμείνει. Αντικαταστάθηκε από τον Sikma…. Έφυγε επίσης το Νο1 στην γραμμή των guards και από εκεί που θα έπαιρνες τον, κατά τα άλλα τίμιο, Goss για συμπληρωματικό και βοηθητικό, επέλεξες να πάρεις αυτόν και κανένα άλλο και να πορευτείς έτσι. Θεωρήθηκε επιτυχία η παρουσία στο F4. Όμως η χρονιά έκλεισε με χαμένο πρωτάθλημα, ενώ προηγείσαι 2-0, και φυσικά τον αιώνιο αντίπαλο να κατακτά το ευρωπαϊκό, κάτι που όσο να ναι επιβαρύνει το κλίμα (όπως θα συνέβαινε και σε αντίστροφη συνθήκη). Το καλοκαίρι η στελέχωση γίνεται με τους Αφούς (θα πάμε και σε αυτούς, μην ανησυχείτε) να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, να φτιάχνουν ίσως το ακριβότερο roster στην ιστορία μας και μάλλον το ακριβότερο της Euroleague, για φέτος. Ναι δεν μπορείς να είσαι καλός σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Είναι ανέφικτο, ειδικά όταν όντως έχεις κάποιες αναποδιές. Όμως πολλά κλεισίματα παιχνιδιών δείχνουν ότι έχεις πρόβλημα διαχείρισης. Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα έχει αποφασίσει να παίξει ένα “οικουμενικό” μπάσκετ. Ένα μπάσκετ που μπορεί να είναι αποδοτικό σε μεγάλο μέρος παιχνιδιών και season, αλλά όχι όταν η μπάλα καίει. Εκεί πρέπει να υπάρχει και ένα διαφορετικό πλάνο. Ή αλλιώς ένα εναλλακτικό. Επί 4 (ΤΕΣΣΕΡΑ) συναπτά έτη αυτό δεν υπάρχει. Γιατί αν υπήρχε και την Efes θα μπορούσαμε να έχουμε αποκλείσει το ’22, και δεν θα χάναμε διαφορά 6 πόντων 2 λεπτά πριν το τέλος στον τελικό με την Real το ’23. Αν υπήρχε εναλλακτικό πλάνο η στελέχωση με τις αποχωρήσεις Vezenkov και του Νο1 Guard σου θα ήταν αλλιώς. Και φέτος που η στελέχωση ήταν αλλιώς καταλήξαμε να βάλουμε 68 πόντους στο πιο κρίσιμο ματς της φετινής σεζόν, κι αυτό γιατί ένας παλαβός αποφάσισε να την πάρει, να την κάνει “κομπολόι” και να βάλει 31 pts. Το χειρότερο (?) όλων είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει επίγνωση των λαθών. Μακάρι να πέσω έξω και να δούμε άλλη εικόνα από εδώ και στο εξής. Όμως ξαναλέω, είναι τέσσερα χρόνια!
Το πρόβλημα δυστυχώς δεν είναι μόνο αγωνιστικό. Κι αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερο θέμα. Μία ήττα έβγαλε γκρίνιες. Από τους ίδιους τους παίκτες, οι οποίοι άρχισαν να μιλάνε για το αγωνιστικό, για τον χρόνο συμμετοχής. Μόνο για εξωγήινους δεν έχουμε ακούσει ακόμα. Προφανώς οι νίκες/τίτλοι φέρνουν ευφορία και δεν μπορεί εύκολα να διαταραχθεί το καλό κλίμα, ενώ οι ήττες/αποτυχίες μπορούν να έχουν και το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν δε μιλάμε για συνεχόμενες αποτυχίες το κλίμα βαραίνει ακόμα περισσότερο. Μην συζητήσουμε για το ποιοι έχουν πάρει άπειρες ευκαιρίες, ενώ κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο ενώ άλλα παιδιά στο παραμικρό λάθος γίνονται αλλαγή και κοιτάνε το ματς για 30 λεπτά από τον πάγκο ή/και τα επόμενα ματς από τις πλαϊνές θέσεις. Είναι όμως εικόνα αυτή;
Κι εδώ κάπου μπαίνει η διοίκηση. Οι Αφοί έχουν αποφασίσει να δώσουν τα κλειδιά σε έναν άνθρωπο. Καλώς ή κακώς δεν ξέρω. Να σας πω την αλήθεια μου η πρώτη γραφή της προηγούμενης πρότασης ήταν ως εξής: “Οι Αφοί έχουν αποφασίσει, καλώς κατά τη γνώμη μου, να δώσουν τα κλειδιά σε έναν άνθρωπο”. Όπως καταλαβαίνετε κάτι λείπει. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι καλώς ή κακώς. Μου αρέσει που δεν είναι τόσο παρεμβατικοί. Μου αρέσει που επιθυμούν μία σταθερότητα σε ένα πλάνο, που πιστεύουν σε έναν προπονητή και πάνε μαζί του, ανεξαρτήτως από το αν το πλάνο είναι πάντα πετυχημένο. Όμως έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάπου έχει χαθεί η μπάλα. 2 είναι τα σενάρια. Είτε οι Αφοί έχουν δώσει τη μπάλα στον Μπι και του λένε “κάνε ό,τι γουστάρεις” είτε ο Μπι είδε ελεύθερο πεδίο και είπε “αφήστε με, το ‘χω”. Και στις 2 περιπτώσεις το συμπέρασμα είναι το ίδιο. Ο coach παθιάζεται πολύ, έχει δεθεί τόσο πολύ, έχει τόσο μεγάλη πίστη στον εαυτό του και στην φιλοσοφία του. Εκ του αποτελέσματος η παραχώρηση των κλειδιών, σε τέτοιο βαθμό, φαίνεται να μην έχει αποτέλεσμα. Ο Μπι έχει πάρει όλη την ευθύνη πάνω του, περισσότερη ίσως από αυτή που του αναλογεί και που μπορεί ο ίδιος να διαχειριστεί. Κι αυτό είναι ένα κομμάτι. Το δεύτερο δεν έχει να κάνει με τον coach και τις αρμοδιότητες / ελευθερίες που έχουν δώσει οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ. Όπως είπε πολύ ωραία ο Charles:
Ολυμπιακος BC, η μόνη ομάδα στον κόσμο που ενώ δεν πετυχαίνει τους στόχους της δεν έχει αποτύχει https://t.co/64Cc9H4OuW
— Charles Bronson (@Reliable_CB) May 24, 2025
Αφοί δεν μπορεί η εικόνα σας μετά το F4 να είναι να πηγαίνετε και να σφίγγετε τα χέρια των φιλάθλων με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Ναι θα μου πείτε “χαιρόμαστε που ο κόσμος μας στηρίζει”. Ναι και; Έχουν περάσει 3 μέρες και ακόμα είστε εξαφανισμένοι. Τώρα γιατί δεν βγαίνετε να πείτε για μπάτζετ όπως κάνατε τόσα χρόνια; Που είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα της τελευταίας 10ετίας-15ετίας; Ο σύνδεσμος δεν μεγαλώνει απλά με παρουσίες σε F4. Ούτε πρέπει να βγαίνετε να πανηγυρίζετε με 4 δάχτυλα για τις συνεχόμενες παρουσίες. Την εκτίμησή σας στον κόσμο την δείχνετε παίρνοντας τον Vezenkov και τον Fournier; Εκεί νομίζετε σταμάτανε οι υποχρεώσεις σας; Ο κόσμος στηρίζει τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Ούτε τον Αγγελοπουλιακό ούτε τον Μπαρτζωκιακό, ούτε κανέναν άλλο. Σε 4 Final 4 έχει αγοράσει εισιτήρια κι έχει ταξιδέψει 30.000 + κόσμος. Αγοράζει διαρκείας σε ένα γήπεδο ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ (ΜΠΟΥΡ – ΔΕ – ΛΟ) και είναι εκεί ανελλιπώς. Και το ευχαριστώ ποιο είναι; Να ανεβάζετε τις τιμές και να μειώνετε τα ματς λες και έχετε κάνει καμιά επένδυση όπως ο “απέναντι”; Δεν με νοιάζει αν είχε τη στήριξη της κυβέρνησης ή του θεού του ίδιου. Έχετε υποχρέωση απέναντι στον κόσμο. Επίσης για τα εισιτήρια του F4 μάλλον δεν χρειάζεται να συζητήσουμε ε; Δεν ντρέπεστε να στηρίζεστε στην καλή θέληση ενός ανθρώπου; Τι στηρίζεστε δηλαδή; Ιδέα δεν είχατε. Άνθρωποι με διαρκείας σας έπαιρναν να ρωτήσουν γιατί δεν είχαν ενημέρωση και τους λέγατε “κακώς περιμένετε”; Γιατί; Για να πουλιούνται σε πλατφόρμες εισιτήρια με την ένδειξη ΚΑΕ Ολυμπιακός αντί 2.000 €; Να μου πεις εδώ δίνετε διαπιστεύσεις σε “δημοσιογράφους” που στο F4 του Βερολίνου πουλούσαν μαυραγορίτικα στο twitter εισιτήρια 2.000 € και έπαιζαν με τον κόσμο που έψαχνε μανιωδώς, με τον απλό κόσμο που το κάνει αυτό θα ασχοληθείτε;
Είχα χθες μία συζήτηση με έναν αδελφικό φίλο, που έχουμε φάει το ΣΕΦ με το κουτάλι από το 2005 που γνωριστήκαμε. Μου λέει “φταίει και η διοίκηση που δεν τον προστατεύει και αναλώνεται και σε αυτό το κομμάτι”. Αυτά που του είπα θα τα γράψω λίγο πιο στρογγυλεμένα. Ο πόλεμος που γίνεται από συγκεκριμένα μέσα προς τον Μπαρτζώκα (και γενικά τον Ολυμπιακό) είναι απόλυτα στοχευμένος. Δυστυχώς ο προπονητής, με γνώμονα την αγάπη του για την ομάδα και βλέποντας ότι με αυτή τη συμπεριφορά κερδίζει ακόμα περισσότερο τον κόσμο, μπήκε στη διαδικασία να αρχίσει να απαντάει. Σίγουρα και γιατί ένιωσε την ανάγκη να προστατεύσει τον ευατό του. Δηλώσεις του τύπου “ο Παναθηναϊκός είναι ικανοποιημένος να χτυπάει τα ματς” γινόντουσαν αντικείμενο αποθέωσης. Ξεχνούσαμε όλοι το αγωνιστικό κομμάτι και μας ένοιαζε τι έλεγε ο κάθε “βόρθος” που του έχει δοθεί δημοσιογραφική ταυτότητα. Όσα τα αποτελέσματα ήταν καλά, τότε που ο αιώνιος αντίπαλος ήταν “έξοδα – έσοδα”, γελούσαμε και περνούσαμε ωραία. Όταν όμως σοβάρεψε το πράγμα, τότε χάθηκε ολοκληρωτικά το επικοινωνιακό παιχνίδι, αφού πρώτα είχε χαθεί και το αγωνιστικό. Η ευθύνη βαραίνει προπονητή και διοίκηση. Εξ αρχής δεν έπρεπε να ασχοληθεί κανείς, από τη στιγμή που μπήκαν στο χορό, μας χορεύουν κανονικά. Οπότε καμία προστασία. Δυστυχώς αυτά τα πράγματα είναι επιλογές.
Εν κατακλείδι; Δεν ξέρω αν ο κύκλος του coach B έχει κλείσει. Μοιάζει πιθανό. Μπορεί να έχω αποφασίσει το κεφάλι μου τι ισχύει, όμως δεν είμαι αρμόδιος. Το “και να φύγει ο Μπι ποιος θα έρθει;” δεν αποτελεί πανάκεια. Όταν έφυγε ο Ντούντα ποιος ήρθε; Όταν έφυγε ο Μπι την 1η φορά ποιος ήρθε; Προφανώς και η ιδανική (στο μυαλό του οπαδού) λύση είναι μία. Αλλά αμφιβάλλω το κατά πόσο είναι δυνατή τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Αλλά ας μην προτρέχουμε. Το πρωτάθλημα είναι στόχος και είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΟΛΩΝ η κατάκτηση.
Έχει ειπωθεί πολλές φορές για το ποδοσφαιρικό τμήμα, έχει τραγουδηθεί και στο Καραϊσκάκη και σε γήπεδα του εξωτερικού, και δεν ξέρω αν έχει έρθει αυτή η ώρα: “Όποιος δεν μπορεί να πα να……”.
Υ.Γ.: Όλος ο κόσμος που ήταν παρών 4 συνεχόμενα χρόνια, σε 4 Final 4, ανεξαρτήτου αν το ταξίδι ήταν εύκολο ή δύσκολο, φθηνό ή ακριβό, δείχνει το μεγαλείο του Συνδέσμου. Ο Ολυμπιακός είναι πάνω από πρόσωπα. Το σήμα του Δαφνοστεφανομένου δεν μπορείτε και δεν θα το αλλάξετε με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ