Ο Tyler Dorsey έχει κάθε δικαίωμα να είναι δυσαρεστημένος. Αν πιστεύει ότι ο ρόλος του έχει περιοριστεί, αν θεωρεί ότι αδικείται, αν νιώθει ότι η θέση του στο rotation δεν ανταποκρίνεται στην αξία του ή αν βλέπει ότι το μέλλον του στον Ολυμπιακό δεν είναι αυτό που περίμενε, όλα αυτά είναι απολύτως θεμιτά. Ένας επαγγελματίας αθλητής δεν είναι υποχρεωμένος να είναι ευχαριστημένος με όλα. Είναι όμως υποχρεωμένος να ξέρει πώς διαχειρίζεται τη δυσαρέσκειά του.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το πρόβλημα. Μετά τη Valencia, όπου έπαιξε ελάχιστα, ο Dorsey επέλεξε να μεταφέρει δημόσια την ενόχλησή του, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τα λεπτά του μειώθηκαν χωρίς εξήγηση και θέτοντας το ερώτημα γιατί η ομάδα δεν τον αφήνει να φύγει αν δεν σκοπεύει να του δώσει τον ρόλο που θεωρεί ότι αξίζει. Ο Ολυμπιακός αντέδρασε αμέσως και τον έθεσε εκτός αποστολής για το επόμενο παιχνίδι. Από εκείνη τη στιγμή, το θέμα έπαψε να είναι απλώς μπασκετικό. Δεν ήταν πια ζήτημα χρόνου συμμετοχής. Ήταν ζήτημα λειτουργίας του οργανισμού.
Ο Dorsey μπορεί να έχει δίκιο σε όσα αισθάνεται και ταυτόχρονα να έχει εντελώς άδικο στον τρόπο που τα χειρίστηκε. Αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν. Αν θεωρεί ότι αδικείται, υπάρχουν αποδυτήρια, υπάρχουν συζητήσεις με τον προπονητή, υπάρχει διοίκηση, υπάρχει agent. Υπάρχει ολόκληρη επαγγελματική δομή για να λύνονται τέτοιες συγκρούσεις. Το να μεταφέρεις όμως το πρόβλημα στο δημόσιο πεδίο, μέσα σε διπλή αγωνιστική και ενώ η ομάδα έχει ήδη αρκετά ανοιχτά μέτωπα, δεν είναι απλή «έκφραση άποψης». Είναι επιλογή που αναγκάζει όλο τον οργανισμό να ασχοληθεί με ένα προσωπικό ζήτημα τη στιγμή που θα έπρεπε να ασχολείται με το επόμενο παιχνίδι.
Και εδώ χρειάζεται να ειπωθεί κάτι χωρίς περιτύλιγμα. Κανένας παίκτης δεν είναι τόσο σημαντικός ώστε η ομάδα να πρέπει να λειτουργεί γύρω από τη διάθεσή του. Ούτε ο Dorsey. Σε ένα roster EuroLeague είναι απολύτως φυσιολογικό ένας scorer να παίζει 27 λεπτά σε ένα παιχνίδι και πέντε στο επόμενο. Μπορεί να αλλάξει το matchup, να αλλάξει το lineup, να επιστρέψει κάποιος τραυματίας, να εμφανιστεί άλλος παίκτης σε καλύτερη κατάσταση ή απλώς ο προπονητής να επιλέξει διαφορετικά. Αυτό λέγεται επαγγελματικό μπάσκετ. Αν κάποιος θεωρεί ότι ο ρόλος του δεν τον καλύπτει, έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει αλλαγή. Δεν έχει όμως δικαίωμα να αντιμετωπίζει κάθε μείωση χρόνου σαν προσωπική προσβολή που πρέπει να συζητηθεί δημόσια.
Μόνο που εδώ η κριτική δεν μπορεί να σταματήσει στον παίκτη. Γιατί αν ένας μεγάλος οργανισμός φτάνει στο σημείο να μαθαίνει μαζί με όλους τους υπόλοιπους ότι ένας σημαντικός παίκτης του «βράζει», τότε υπάρχει και δική του ευθύνη. Οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται μόνο από το scouting, τα συμβόλαια και τις μεταγραφές. Κρίνονται και από το αν μπορούν να διαχειριστούν ego, απογοητεύσεις, αλλαγές ρόλων, προσδοκίες και δύσκολους χαρακτήρες πριν όλα αυτά γίνουν δημόσια κρίση.
Ο χρόνος του Dorsey είχε ήδη αλλάξει αισθητά. Αυτό δεν προέκυψε εκείνο το βράδυ. Αν το προπονητικό staff αποφάσισε ότι ο ρόλος του πρέπει να περιοριστεί, όφειλε να του το επικοινωνήσει καθαρά. Αν το έκανε και εκείνος δεν το αποδέχθηκε, τότε ο οργανισμός έπρεπε ήδη να ξέρει ότι υπάρχει θέμα. Αν παράλληλα υπήρχαν και συζητήσεις για το μέλλον του, ακόμη περισσότερο. Αυτές είναι καταστάσεις που πρέπει να
διαχειρίζονται πριν φτάσουν στο σημείο να γίνουν post, comment ή δημόσιο ξέσπασμα.
Το εύκολο για τον Ολυμπιακό ήταν να τον βγάλει από την αποστολή. Το δύσκολο ήταν να μη φτάσει εκεί. Και αυτό είναι το κομμάτι που δεν πρέπει να χαθεί πίσω από την πειθαρχική αντίδραση. Το «τον στείλαμε πίσω στην Αθήνα» δεν λύνει το πρόβλημα. Απλώς το κάνει επίσημο. Από εδώ και πέρα δεν έχει κανένα νόημα να συνεχίζεται μια κατάσταση όπου ο παίκτης θεωρεί ότι δεν τον υπολογίζουν όσο πρέπει και η ομάδα θεωρεί ότι δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά.
Ο Dorsey, από την πλευρά του, πρέπει να αποφασίσει αν μπορεί πραγματικά να είναι μέρος μιας ομάδας όπου ο ρόλος του δεν θα είναι πάντα εγγυημένος. Αν δεν μπορεί, αυτό είναι θεμιτό. Ας το πει καθαρά, ας ζητήσει να φύγει και ας τελειώσει εκεί. Το να θέλει και τον ρόλο και την ελευθερία να εκφράζει δημόσια τη δυσαρέσκειά του κάθε φορά που αυτός ο ρόλος αλλάζει, δεν είναι σοβαρή επαγγελματική στάση.
Ο Ολυμπιακός, από την άλλη, πρέπει να αποφασίσει αν θέλει πραγματικά να συνεχίσει με έναν παίκτη που αισθάνεται έτσι για τη θέση του στην ομάδα. Αν ναι, τότε χρειάζεται πραγματική επανεκκίνηση της σχέσης. Καθαρή κουβέντα για ρόλο, προσδοκίες και όρια. Αν όχι, τότε το πιο έντιμο είναι να τελειώσει η ιστορία όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Το χειρότερο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι η σύγκρουση. Η σύγκρουση τουλάχιστον ξεκαθαρίζει ότι υπάρχει πρόβλημα. Το χειρότερο είναι η παρατεταμένη ασάφεια, οι μισές κουβέντες, οι διαρροές, οι έμμεσες απαντήσεις και η προσποίηση ότι όλα συνεχίζονται κανονικά.
Ο Dorsey πρέπει να θυμηθεί ότι είναι μέλος μιας ομάδας και όχι ένα ανεξάρτητο project που υπάρχει πάνω από αυτήν. Και ο Ολυμπιακός πρέπει να θυμηθεί ότι η διαχείριση ενός roster δεν τελειώνει όταν πέσουν οι υπογραφές. Τότε αρχίζει.
Γιατί αν έχεις έναν παίκτη που βράζει και το καταλαβαίνεις μόνο όταν βγει δημόσια να το πει, τότε δεν έχει αποτύχει μόνο εκείνος να διαχειριστεί τον εαυτό του.
Έχει αποτύχει και η ομάδα να διαχειριστεί το πρόβλημά της.