Ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε μέσα στην ίδια ημέρα δύο επιστροφές. Μπράιαντ Ντάνστον και Τζορτζ Πάπας ξανά στα ερυθρόλευκα, αμφότεροι με μονοετή συμβόλαια.
Και κάπως έτσι η λέξη «αποχώρηση» αποκτά στον Πειραιά μια αρκετά σχετική έννοια.
Η περίπτωση του Ντάνστον είναι η πιο χαρακτηριστική. Ένας παίκτης που βρέθηκε εκτός του αρχικού σχεδιασμού, δεν συνέχισε με την ομάδα και τελικά επιστρέφει πριν καλά-καλά προλάβει να αρχίσει ουσιαστικά η σεζόν. Μάλιστα, ταξιδεύει άμεσα με την αποστολή για το Κάουνας.
Αυτό από μόνο του λέει αρκετά.
Δεν χρειάζεται να μετατρέψουμε την επιστροφή του σε δικαίωση ή καταδίκη του καλοκαιρινού σχεδιασμού. Η πραγματικότητα είναι πιο απλή: οι ανάγκες ενός roster δεν παγώνουν τον Ιούλιο. Αλλάζουν με τραυματισμούς, περιορισμούς, φόρμα και όσα αποκαλύπτει το ίδιο το παρκέ.
Και ο Ντάνστον προσφέρει κάτι απολύτως συγκεκριμένο: εμπειρία, γνώση της ομάδας και δυνατότητα να μπει άμεσα σε ένα περιβάλλον που δεν χρειάζεται να μάθει από την αρχή.
Η επιστροφή του Πάπας έχει διαφορετική λογική. Δεν πρόκειται για κίνηση που αλλάζει την ιεραρχία της περιφέρειας, αλλά για έναν παίκτη που γνωρίζει το περιβάλλον, διαθέτει ελληνικό διαβατήριο και μπορεί να προσφέρει βάθος στο εγχώριο roster χωρίς περίοδο προσαρμογής.
Υπάρχει όμως και μια μεγαλύτερη εικόνα.
Ο Ολυμπιακός πέρασε ένα καλοκαίρι σημαντικών αλλαγών, μίλησε για ανανέωση και προσπάθησε να δημιουργήσει μια διαφορετική έκδοση της ομάδας. Και πριν τελειώσει ο Σεπτέμβριος, δύο γνώριμα πρόσωπα επιστρέφουν.
Δεν είναι απαραίτητα αντίφαση.
Είναι όμως μια μικρή υπενθύμιση ότι άλλο είναι το roster που σχεδιάζεις σε ένα γραφείο τον Ιούλιο και άλλο εκείνο που ανακαλύπτεις ότι χρειάζεσαι όταν αρχίζει η πραγματική σεζόν.
Και ίσως αυτό να είναι το ενδιαφέρον στοιχείο των δύο κινήσεων.
Ο Ολυμπιακός δεν προσποιήθηκε ότι το αρχικό σχέδιο είναι ιερό. Είδε ανάγκες και επέστρεψε σε δύο λύσεις που γνωρίζει.
Στο τέλος, άλλωστε, το roster δεν βαθμολογείται για τη συνέπεια του καλοκαιρινού PowerPoint.
Βαθμολογείται στο παρκέ.