Υπάρχουν προπονητές που, παραμονή ενός αγώνα για τίτλο, θα σου εξηγήσουν πόσο καλά δούλεψε η ομάδα, πόσο έτοιμη είναι να παλέψει και πόσο πολύ πιστεύει στις δυνατότητές της.
Και υπάρχει και ο Γιώργος Μπαρτζώκας.
«Νιώθω τελείως ανασφαλής για το τι θα παρουσιάσουμε στο γήπεδο».
Για προπονητή του Ολυμπιακού, παραμονή ημιτελικού απέναντι στη Φενέρμπαχτσε, δεν είναι ακριβώς η φράση που περιμένεις να ακούσεις.
Είναι όμως ίσως η πιο χρήσιμη.
Γιατί η ανασφάλεια που περιγράφει ο Μπαρτζώκας δεν αφορά την ποιότητα του ρόστερ. Αφορά κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: ο Ολυμπιακός έχει αλλάξει τους δύο βασικούς point guards του και προσπαθεί, μέσα σε ελάχιστο πραγματικό χρόνο κοινής δουλειάς, να δημιουργήσει καινούργιες αγωνιστικές συνήθειες.
Και στο μπάσκετ οι συνήθειες δεν αγοράζονται το καλοκαίρι.
Χτίζονται.
Ο Codi Miller-McIntyre και ο Jean Montero δεν προστέθηκαν απλώς σε μια έτοιμη μηχανή για να αντικαταστήσουν δύο κομμάτια της. Η μπάλα θα περνά πολύ από τα χέρια τους. Θα αποφασίζουν πότε η ομάδα επιταχύνει, πότε μπαίνει σε set offense, ποιος παίρνει την πρώτη απόφαση και πώς μετατρέπεται ένα μικρό πλεονέκτημα σε καλό σουτ.
Αυτό είναι πολύ μεγαλύτερη αλλαγή από όσο δείχνει ένα depth chart.
Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας είχε εξηγήσει πριν από λίγες ημέρες ότι θέλει τον φετινό Ολυμπιακό να παίξει γρηγορότερα, ιδιαίτερα στο transition, επειδή πλέον θεωρεί ότι διαθέτει τους παίκτες για να το κάνει.
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της σημερινής «ανασφάλειας».
Ο Ολυμπιακός δεν προσπαθεί μόνο να μάθει καινούργιους παίκτες.
Προσπαθεί να μάθει μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή του εαυτού του.
Και αυτό απαιτεί χρόνο.
Το καλό νέο είναι ότι ο προπονητής του δεν προσποιείται πως υπάρχει κάποιο μαγικό κουμπί. Το είπε σχεδόν έτσι: δεν υπάρχει μαγεία, υπάρχει μέθοδος.
Και η μέθοδος χρειάζεται επαναλήψεις.
Χρειάζεται ο Miller-McIntyre να μάθει πού ακριβώς θέλει ο Vezenkov την μπάλα όταν η άμυνα αλλάζει. Ο Montero να καταλάβει πότε η προσωπική του δημιουργία βοηθά τη δομή και πότε την παρακάμπτει. Οι υπόλοιποι να συνηθίσουν διαφορετικούς χρόνους, διαφορετικές ταχύτητες και διαφορετικές αποφάσεις από τη θέση «1».
Αυτά δεν λύνονται επειδή ξεκίνησε μια επίσημη διοργάνωση.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται η ωραία αντίφαση του EuroLeague Super Cup.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι έτοιμος.
Αλλά υπάρχει τρόπαιο.
Άρα πρέπει να προσπαθήσει να το πάρει.
Απέναντι στη Φενέρμπαχτσε, λοιπόν, ίσως έχει μεγαλύτερη αξία να κοιτάξουμε λιγότερο το πόσο «έτοιμος» είναι ο Ολυμπιακός και περισσότερο τι αρχίζει να γίνεται.
Πόσο γρήγορα θέλει πραγματικά να παίξει. Ποιος οργανώνει όταν Miller-McIntyre και Montero βρίσκονται στο παρκέ. Πώς μοιράζεται η δημιουργία. Πόσο παραμένει αναγνωρίσιμο το passing game του Μπαρτζώκα όταν αυξάνεται η ταχύτητα και το ατομικό creation.
Και κυρίως αν αρχίζουν να εμφανίζονται οι πρώτες συνήθειες.
Γιατί τον Σεπτέμβριο δεν χρειάζεται να δούμε τον τελικό Ολυμπιακό.
Αυτό θα ήταν μάλλον πιο ανησυχητικό από την ανασφάλεια του Μπαρτζώκα.
Χρειάζεται να δούμε προς τα πού πηγαίνει.
Και αν στην πορεία μπορεί να πάρει και το πρώτο τρόπαιο της χρονιάς, ακόμη καλύτερα.