Το μήνυμα είναι καθησυχαστικό: το πρώτο EuroLeague SuperCup στο Άμπου Ντάμπι θα πραγματοποιηθεί κανονικά.
Ωραία.
Υπάρχει μόνο μια μικρή, ενοχλητική λεπτομέρεια.
Ποιος ακριβώς είναι σε θέση να εγγυηθεί ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια;
Γιατί άλλο πράγμα το «η διοργάνωση θα γίνει όπως έχει προγραμματιστεί» και εντελώς διαφορετικό το «οι συνθήκες είναι τέτοιες ώστε μπορούμε να στείλουμε εκεί παίκτες, προπονητές και ολόκληρες αποστολές χωρίς σοβαρή ανησυχία».
Το πρώτο είναι απόφαση διοργανωτή.
Το δεύτερο είναι ευθύνη.
Και κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται ο Ολυμπιακός, που στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου υποτίθεται ότι θα ταξιδέψει στο Άμπου Ντάμπι μαζί με Fenerbahçe, Real Madrid και Dubai Basketball για να εγκαινιάσει τον νέο θεσμό της EuroLeague.
Καταλαβαίνουμε απολύτως γιατί η διοργάνωση έχει σημασία.
Νέα αγορά, νέος θεσμός, εμπορική εξωστρέφεια, Abu Dhabi, μεγάλα brands, τέσσερις ισχυρές ομάδες. Όλα εξαιρετικά ενδιαφέροντα όταν συζητάμε για business strategy.
Μόνο που ο Sasha Vezenkov, ο Nikola Milutinov, ο Γιώργος Μπαρτζώκας και όλοι όσοι θα μπουν σε εκείνο το αεροπλάνο δεν είναι business assets.
Είναι άνθρωποι.
Και όταν η συζήτηση μεταφέρεται από το basketball business στην προσωπική ασφάλεια, το Excel πρέπει κάποια στιγμή να κλείνει.
Δεν χρειάζεται εδώ ούτε κινδυνολογία ούτε γεωπολιτική ανάλυση του καφενείου. Κανείς μας δεν έχει τα δεδομένα για να αποφανθεί ότι το Άμπου Ντάμπι είναι ασφαλές ή επικίνδυνο σε μια συγκεκριμένη ημέρα.
Ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει το ερώτημα.
Ποιος έχει τα δεδομένα;
Ποιος πραγματοποιεί την πραγματική αξιολόγηση κινδύνου; Ποιος ενημερώνει τις ομάδες; Πόσο συχνά επανεξετάζεται η κατάσταση; Υπάρχει συγκεκριμένο contingency plan; Υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που, αν παραβιαστούν, οδηγούν αυτομάτως σε αναβολή ή μεταφορά;
Και, κυρίως, ποιος έχει την τελευταία λέξη;
Η EuroLeague; Οι αρχές του Abu Dhabi; Οι κυβερνήσεις των χωρών από τις οποίες ταξιδεύουν οι ομάδες; Οι ίδιες οι ομάδες;
Γιατί το «will take place as planned» ακούγεται ωραία πάνω σε ένα poster.
Δεν αποτελεί risk assessment.
Ούτε μπορεί μια εμπορική διοργάνωση να εγγυηθεί ότι η πραγματικότητα θα σεβαστεί το καλεντάρι της.
Αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο στην ευκολία με την οποία ο επαγγελματικός αθλητισμός χρησιμοποιεί μερικές φορές τη λέξη «ασφάλεια». Σαν να είναι ακόμη ένα operational θέμα: ξενοδοχείο, μεταφορές, security, προπόνηση, αγώνας, επιστροφή.
Δεν είναι.
Υπάρχουν κίνδυνοι που μπορείς να περιορίσεις. Υπάρχουν κίνδυνοι που μπορείς να προβλέψεις. Και υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες οποιαδήποτε απόλυτη «εγγύηση» είναι απλώς μια λέξη που χρησιμοποιούμε επειδή μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα.
Εμείς στο RPG δεν έχουμε κανέναν λόγο να φωνάξουμε «μην πάτε».
Δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχει τέτοιος λόγος.
Έχουμε όμως κάθε λόγο να ρωτήσουμε ποιος αποφασίζει ότι μπορούν να πάνε.
Και δεν είναι καθόλου το ίδιο.
Γιατί αν ένας παίκτης πει αύριο «φοβάμαι να ταξιδέψω», τι γίνεται;
Θα έχει πραγματική δυνατότητα να αρνηθεί;
Ή θα του εξηγηθεί ότι οι αρμόδιοι έχουν αποφανθεί πως όλα είναι ασφαλή;
Και τότε έρχεται η δύσκολη ερώτηση:
ποιοι ακριβώς είναι οι αρμόδιοι και τι μπορούν πραγματικά να εγγυηθούν;
Το ευρωπαϊκό μπάσκετ θέλει — και δικαίως — να μεγαλώσει. Θέλει νέες αγορές, περισσότερα έσοδα, μεγαλύτερη διεθνή παρουσία. Το Άμπου Ντάμπι αποτελεί κομμάτι αυτής της στρατηγικής.
Αλλά υπάρχει μια γραμμή που δεν επιτρέπεται να γίνει θολή επειδή το project είναι σημαντικό.
Όταν προκύπτει σοβαρό ζήτημα ασφάλειας, το οικονομικό κόστος της αναβολής δεν μπορεί να μπαίνει στην ίδια ζυγαριά με τον ανθρώπινο κίνδυνο.
Δεν λέμε ότι το SuperCup πρέπει να ακυρωθεί.
Λέμε κάτι πολύ πιο απλό.
Αν πρόκειται να γίνει, οι άνθρωποι που καλούνται να ταξιδέψουν δικαιούνται κάτι περισσότερο από ένα «θα γίνει κανονικά».
Δικαιούνται να γνωρίζουν ποιος αξιολόγησε τον κίνδυνο, με ποια δεδομένα και τι θα συμβεί αν αυτά αλλάξουν.
Γιατί ένα SuperCup μπορείς να το αναβάλεις, να το μεταφέρεις, να το ξαναδιοργανώσεις.
Τον άνθρωπο που στέλνεις εκεί δεν μπορείς να τον αντιμετωπίζεις ως υποσημείωση του business plan.