Μετά από πολλά γυρίσματα του φεγγαριού θα γράψω κείμενο.
Περισσότερο το κάνω για να βγάλω από μέσα μου πράγματα που μάζευα καιρό και η πολιτική ορθότητα και η αρρώστια της κατάστασης που επικρατεί στο δημόσιο λόγο με έκανε να τα κρατάω βαθειά μέσα μου.
Πριν συμβεί αυτό, θα πρέπει να δώσω μια σημαντική πληροφορία που θα γεμίσει τα κενά του κειμένου.
Ποια είναι αυτή;
Εδώ και 2-3 μήνες πηγαίνω κάθε ΣΚ για μπάσκετ με άλλους μπαμπάδες, που όλοι γουστάρουμε το σπορ και, σαν θεατές φυσικά, όλοι ασχολούνται φανατικά με την Euroleague. Επειδή ζούμε στην εποχή που όλα πρέπει να τα επεξηγείς ας αναφέρω το αυτονόητο, ότι δηλαδή μέσα σε αυτό το γκρουπ των 10-15 ανθρώπων υπάρχουν οπαδοί (ναι οπαδοί μην παθαίνετε υστερία οι «αντικειμενικοί» ) και κόκκινοι και πράσινοι, σε ίσες αναλογίες. Επίσης οι ηλικίες κυμαίνονται ανάμεσα σε 37-50.
Υποδυόμαστε ότι παίζουμε μπάσκετ, κάνουμε την καυλάντα μας, κάνουμε καζούρα, αλλά κυρίως οι κουβέντες αφορούν το τι συμβαίνει στο παρκέ. Ήταν κάτι που πραγματικά δεν περίμενα να συμβεί. Κανονική κουβέντα για το τι παίζουν οι ομάδες.
Ούτε διαιτησίες, ούτε φαντασιακοί εχθροί, ούτε αυτοεκπληρούμενες προφητείες, ούτε μαφίες, ούτε βαλκανικά λόμπι, τίποτα.
Συζητήσεις για το γιατί ο Ataman συνεχίζει να επιλέγει να στέλνει 2 στην μπάλα, όταν αμύνεται, και να τον γλεντάει μια ομάδα με κορυφαίο spacing και κυκλοφορία μπάλας
Γιατί ο Nunn μετά από τρία χρόνια στα μέρη μας, και ειδικά μετά την περσινή σειρά με την Efes, δεν καταφέρει να διαβάσει ούτε μισό hedge.
Γιατί ο NHD έκανε τον Petway στο τρίποντο, αντί να κατέβει στο post χαμηλά να βοηθήσει στον έλεγχο του ρυθμού ή να δώσει δημιουργία.
Γενικά μιλούσαμε /μιλάμε για όλα αυτά που οι άνθρωποι του ΠΑΟ αρνήθηκαν να δουν και να αντιμετωπίσουν. Μόνιμη γκρίνια και μέτρημα βολών. Κάποτε αυτά ήταν αφορμές για ειρωνείες και χαρακτηρισμούς (κατAγγελόπουλοι). Συνεχής μουρμούρα κατά τη διάρκεια των αγώνων και βλέμματα απόγνωσης προς τους διαιτητές, μαζί με χειρονομίες αγανάκτησης και πτώσεις βγαλμένες από τα καλύτερα χρόνια του Καραγκούνη.
Ο Ataman να παίρνει την καθιερωμένη τεχνική ποινή που κόβει αιφνιδιασμό μετά από ένα χαρακτηριστικό του αγανακτισμένο μονόπρακτο.
Ο Nunn να ψάχνει διαρκώς επαφές για να διαμαρτυρηθεί για το πόσο των αδικούν οι γκρι, φτιάχνοντας ένα εξαιρετικά ταιριαστό δίδυμο sore losers με τον προπονητή του.
Βίντεο διαμαρτυρίας στην Euroleague και τρίτη διαδοχική χρονιά που η σειρά PO που συμμετέχει ο ΠΑΟ να γίνει το βασίλειο της τοξικότητας και της έντασης. Τρεις διαφορετικοί αντίπαλοι και οι τρεις με φανερά παράπονα. Και οι τρεις προβληματικοί;
Αλλά για να το διευρύνω σε όλη τη χρονιά, το ύφος 1000 καρδιναλίων που διακατέχει παίχτες, προπονητές, παράγοντες και μια μερίδα του κόσμου τους, η αίσθηση πως είναι οι εκλεκτοί των μπασκετικών θεών και πρέπει να τους απονεμηθεί η κούπα και όχι να την κερδίσουν, συμπεριφορές που προσωπικά με έχουν τρελάνει. Με έχει τρελάνει και η αδυναμία τους να αναγνωρίσουν την ανωτερότητα του αντιπάλου. Η Valencia είναι καλύτερη ομάδα από αυτούς. Όλη τη χρονιά και σε όλη τη σειρά.
Καλύτερα δουλεμένη, καλύτερα προετοιμασμένη, καλύτερα δομημένη. Καλύτερη.
Τους νίκησε αντέχοντας και τιμωρώντας την υπεροψία και την τοξικότητα τους. Έκανε ό,τι έκανε η Real το ’23. χωρίς να στήσει ρινγκ και αστείες τιμωρίες. Το έκανε στα ίσια, παίζοντας και αφήνοντας τους να αναλώνονται σε μερικές ακόμα θεωρίες συνωμοσίας.
Η Valencia τους τιμώρησε και δεν κρύβω πως μέσα μου αγαλλίασα.Γιατί μπορεί στα 40 να ξέρω πως δεν υπάρχει πάντα δικαιοσύνη, αλλά τουλάχιστον θέλω να απολαμβάνω τις σπάνιες στιγμές που αυτή αποδίδεται, έστω και αν συμβαίνει σε ένα ασήμαντο «παιχνίδι» και, δυστυχώς, όχι στα σοβαρά ζητήματα της ζωής .
Οσοι πράσινοι διαβάσουν αυτό το κείμενο θα μιλήσουν για «γαύροι είστε γαύροι». Δεν αφορά αυτούς το κείμενο.
Αν σε ενοχλεί η αλαζονεία, η παντελής έλλειψη ανάληψης ευθύνης, η απουσία αναγνώρισης της αξίας του αντιπάλου πιστεύω ότι θα ταυτιστείς φίλη / φίλε. Πολύ θα ήθελα να ήμασταν εμείς οι δικαστές, αλλά νομίζω πως έτσι γίνεται περισσότερο δίκαιο.
Πλέον η σκιά της παρουσίας τους και η ενδόμυχη ανάγκη μας να τους νικήσουμε έφυγε από τη μέση και εμείς έχουμε μια μεγάλη ευκαιρία να ολοκληρώσουμε την σκληρή αλλά, τουλάχιστον για μένα, δίκαιη τιμωρία τους.