Back in Time: Sep 15th

Red Emerald

Σαν σήμερα στις 15 Σεπτεμβρίου το 1996 ο Ολυμπιακός έκανε πρεμιέρα στο πρωτάθλημα της Α1 στο Ιβανόφειο της Θεσσαλονίκης απέναντι στον Ηρακλή. Ο γηραιός προερχόταν από μια μέτρια προηγούμενη χρονιά όπου και είχε τερματίσει 9ος με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να αγωνιστεί στα Play Off της περιόδου 1995-96. Ο Ολυμπιακός πέρασε δύσκολα από την Θεσσαλονίκη με 72-76 σε ένα παιχνίδι όπου ο Dragan Tarlac πέτυχε 23p και πήρε 15 reb (σε μια από τις καλύτερες επιδόσεις του με τον Ολυμπιακό) συνεπικουρούμενος από David Rivers (18p, 4 assist) και τον Παναγιώτη Φασούλα (15π, 10 reb τα 7 επιθετικά).

 

(ΠΗΓΗ)

Ο Ηρακλής στηρίχθηκε στους Jurij Zvdoc (20p, 4/7 3p, 2 assist), Eric Meek (20p, 10 reb) και Λευτέρη Κακιούση 16π. Και αν για τους Zvdoc και Κακιούση κάτι έχετε ως εικόνα στο μυαλό σας – λίγοι θα θυμούνται τον E. Meek απόφοιτο του Duke o οποίος υπό τις οδηγίες του Mike Krzyzewski κατέκτησε τον τίτλο του NCAA το 1992 πριν γίνει draft pick 2ου γύρου από τους Houston Rockets.

Τα μέσα της δεκαετίας του 1990 ήταν η εποχή που οι Ελληνικές ομάδες επένδυαν σημαντικά ποσά στην προσέλκυση γνωστών και ταλαντούχων παικτών και το πρωτάθλημα της Α1 ήταν πραγματικά το πιο δυνατό στην Ευρώπη.  Αυτό σήμαινε πως πολλά παιχνίδια της Α1 ειδικά τα εκτός έδρας με την “ιδιαιτερότητα” που μας χαρακτηρίζει ως λαό και φιλάθλους / οπαδούς – ήταν αίμα και άμμος! Το παιχνίδι με τον Ηρακλή μας προσέφερε λοιπόν κάτι αναμενόμενο για την εποχή.

Για τους νεότερους φίλους που δεν έζησαν την πορεία της ομάδας – εκείνη η χρονιά είναι ιδιαίτερη – και ειδικά το ξεκίνημα της. Ο Ολυμπιακός προέρχεται από ένα ταραχώδες καλοκαίρι μετά την αποχώρηση του Γιάννη Ιωαννίδη, ενός προπονητή που ταυτίστηκε όσο λίγοι με τον ερυθρόλευκο κόσμο, τους 4 συνεχομένους τίτλους πρωταθλήματος και τους 2 αποτυχημένους τελικούς στην Ευρωλίγκα, όπου στον ημιτελικό κέρδισε όμως τον αιώνιο του αντίπαλο. Ο Σ. Κόκκαλης επηρεασμένος από το γεγονός ότι την προηγούμενη χρονιά ο ΠΑΟ του Dominik Wilkins κατέκτησε τον 1ο ευρωπαϊκό του τίτλο αντικατέστησε τον Γ. Ιωαννίδη με τον Dusan Ivkovic, οι οποίοι δεν είχαν και τις καλύτερες σχέσεις.

Ο Ιωαννίδης συνέχισε στην ΑΕΚ και ο Ντούντα ξεκίνησε την διαδικασία μετάλλαξης μιας ομάδας που δεν ήταν δική του αλλά του προκατόχου του. Με δεδομένο ότι δεν άλλαξε πολλά στον κορμό της, πέρασε στην περίοδο «σοφού» χωρίς καλά-καλά να μπορεί να αντιληφθεί τι σήμαινε αυτό. Αφού η μεθοδολογία των 2 προπονητών και φιλοσοφία τους ήταν εντελώς διαφορετική. Και θα χρειαζόταν πολύς χρόνος για να γίνει αυτό αντιληπτό.

Η προβληματική εμφάνιση στη νίκη επί του Ηρακλή (που τερμάτισε τελικά 11ος στο πρωτάθλημα) συνεχίστηκε με σχετικά μέτρια απόδοση του Ολυμπιακού στο ξεκίνημα της περιόδου. Σε συνδυασμό με τα προβλήματα στην ένταξη πολλών παικτών, και ιδιαιτέρως του Willie Anderson, στην φιλοσοφία της ομάδας καθώς και ο τραυματισμός του Γιώργου Σιγάλα δεν προμήνυαν σε καμία περίπτωση την κατάληξη εκείνης της χρονιάς.

Της χρονιάς της απόλυτης καταξίωσης για τα παιδιά του Dusan Ivkovic που πέτυχαν το Treble κατακτώντας τα πάντα.

Next Post

Red Point Cast #7 - Προσδοκίες και πραγματικότητα

Η παρέα μαζεύτηκε μετά από περίπου 2 μήνες για να επαναπροσδιορίσει την […]

Subscribe US Now

%d bloggers like this: