Έχουμε πολύ καιρό να γράψουμε σφηνάκια, δεδομένου ότι η ειδησιογραφία του #MexriTelous εξαφάνισε κάθε άλλο ζήτημα από την Ολυμπιακή μπασκετική επικαιρότητα.
Ταυτόχρονα η υπόθεση του #MexriTelous έχει αποκτήσει και διεθνείς προεκτάσεις αφού αρκετοί ξένοι φίλοι μας ρωτούν – Τι γίνεται; Είναι αλήθεια; Είναι οριστικό; Mα είναι δυνατόν ο Ολυμπιακός να παίξει στην Α2;
Και όταν τους απαντάμε πως είναι επιλογή της διοίκησης αλλά και υποστηρίζεται σχεδόν καθολικά από τους οπαδούς, μας λένε «για να φτάσει ο Ολυμπιακός σε αυτό το σημείο κάτι πολύ άσχημο συμβαίνει στο ελληνικό μπάσκετ». Αλλά τι ξέρουν αυτοί οι κουτόφραγκοι…
Αυτή την άποψη δεν την συμμερίζονται οι υπόλοιπες ομάδες της Basket League που συνεχίζουν την διαδικασία των Play Off για να περάσουν οι ημέρες και να αναδείξουν τον ΠAO πρωταθλητή.
Αλλά αυτός είναι ο ρόλος τους, τον έχουν αποδεχθεί και νιώθουν άνετα ως ορντινάντσες του ισχυρού του παρασκηνίου.
Θα τελειώσει όμως όλος αυτός ο φετινός τραγέλαφος της Α1 και θα έχουμε τις «πολιτικές παρεμβάσεις» και θα μας πουν όλοι πόσο νοιάζονται για το Ελληνικό μπάσκετ. Ενώ ταυτόχρονα θα ελπίζουν ουσιαστικά από τον Ολυμπιακό να κάνει για ακόμα μια φορά τον μαλάκα και να ρίξει τα μούτρα του μπροστά στο «γενικό καλό» του αθλήματος.
Αλλά αυτές οι εποχές πέρασαν, από εδώ και έπειτα θα δούμε ποιος θέλει ένα καλύτερο μπάσκετ και ποιος θέλει να ελέγχει το παρασκήνιο και να κερδίζει με σκιώδεις μεθοδεύσεις.
Γιατί και ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν είναι χαζός και καταλαβαίνει πολύ καλά. Πως αφενός έχει παράλογο σπρώξιμο (ακόμα και όταν δεν το χρειάζεται) και αφετέρου πως οι πρακτικές του Δ. Γιαννακόπουλου έχουν απαξιώσει την ομάδα τους σε διεθνές επίπεδο.
Όσο για τους χορηγούς θα την κάνουν σιγά σιγά και τρέχοντας καθώς πρωτάθλημα με σειρά τελικών με 1500 άτομα δεν γίνεται ούτε στα νησία Κόκος.
Από την άλλη πλευρά έχουμε τους δημοσιογράφους που είτε είναι σε payroll φίλα προσκείμενων προς τους πράσινους ΜΜΕ, οπότε και τα βλέπουν όλα καλώς καμωμένα. Το μεροκάματο να βγαίνει για τα παιδιά (είναι και δύσκολες οι εποχές). Είτε έχουμε αυτούς που νομίζουν ότι πουλάνε «αμερόληπτη» οπτική κατ’ επάγγελμα και θεωρούν πως αυτό γίνεται κρατώντας ίσες αποστάσεις. Όμως και με τον κλέφτη και με τον αστυνόμο κύριοι δεν γίνεται! Την εσκεμμένη ή όχι ανοχή σας στην παραβατικότητα και τον παραλογισμό θα την εισπράξετε στο μέλλον – μέσα από την συνολική απαξίωση του χώρου που σας συντηρεί.
Όσο όμως εμείς συζητάμε αν είναι νόμιμο μια 5μελής επιτροπή να αποφασίζει με 2 άτομα (!!!) και να ορίζει τους ίδιους 3 διαιτητές για πολλοστή φορά σχεδόν εργολαβικά στα ντέρμπι χωρίς κριτήρια και καμία εξήγηση(!!!) στον υπόλοιπο κόσμο οι ομάδες θα βελτιώνονται, τα πρωταθλήματα θα εξελίσσονται και εμείς θα βρίζουμε το κακό το ριζικό μας. Αλλά αυτοί είμαστε αν δεν ήμασταν δεν θα είχαμε καταντήσει περίγελος ως χώρα διεθνώς…
Περνώντας στα δικά μας άκρα του τάφου σιωπή στο λιμάνι βασιλεύει…
Μοναδική εξέλιξη είναι ότι μας τελείωσε η Αδριατική Λίγκα, πριν καλά – καλά ξεκινήσει. Και πλέον ο κίνδυνος να γυρίσει η ορμή του “Μέχρι Τέλους” μπούμερανγκ στους Αφούς είναι ορατός και πολύ μεγάλος.
Στην πραγματικότητα όλα πλέον κρέμονται από μια κλωστή, όσον αφορά την στήριξη/αντίδραση του κόσμου, αφού η επικοινωνιακή πολιτική της ΚΑΕ αυτό το διάστημα (κατά το οποίο βγήκε σαν είδηση το ενδιαφέρον μας για Σλούκα/Χάντερ/Χάινς/Μίλος/Ντουράντ/Μάτζικ και διάφορους άλλους) δεν αφήνει περιθώρια για κάποια άλλη κίνηση πέραν της αύξησης του μπάτζετ και του χτισίματος μιας ομάδας ικανής να κονταροχτυπηθεί για την 4άδα.
Όταν δε ο ίδιος ο Γ. Αγγελόπουλος ευαγγελίζεται ότι θα φτιάξουμε ομάδα για να πρωταγωνιστήσουμε στην Ευρώπη ε, καταλαβαίνει κανείς ότι αν κινηθούμε, μεταγραφικά, πάλι σε ρηχά νερά προβλέπεται τσουνάμι αντιδράσεων που θα κάνει το κλίμα αρκετά βαρύ για τους Αφούς.
Τα συναισθήματα μας είναι κάπως μπερδεμένα – αφού επισήμως η διοίκηση δεν έχει πάρει θέση για το μέλλον της ομάδας – με εξαίρεση την παρουσία του Γ. Αγγελόπουλου σε οπαδικό συνέδριο <sic>. Άλλωστε εκεί συχνάζουν οι «επιστήμονες», σε συνέδρια…
Από τη μία διαβάζουμε πως τα θέματα ρευστότητας τελειώνουν και από την άλλη έχουν μαζευτεί αρκετά προβλήματα που θέλουν πολλή δουλειά ώστε να λυθούν.
Η κατάσταση στο μπασκετικό τμήμα είναι θολή και πρέπει να οπλιστούμε με τιτάνια υπομονή για το επόμενο διάστημα, τουλάχιστον μέχρι να τελειώσουν τα εθνικά πρωταθλήματα ανά την Ευρώπη.
Έχουν περάσει περίπου 70 μέρες από την τελευταία φορά, και το ματς με τη Ζαλγκίρις, που ασχοληθήκαμε ουσιαστικά με το μπάσκετ… από τότε: -Παραφιλολογία, δικαστήρια, φήμες, αυξήσεις μπάτζετ, φήμες ενδιαφέροντος για παίκτες που παραπέμπουν σε άλλες εποχές. Έργο αποκλειστικά των επιτήδειων που καπηλεύονται την αγωνία του κόσμου παίζοντας το παιχνίδι των ”κλικς”, και τελικά ουσία μηδέν (ή σχεδόν μηδέν).
Κάθε τέτοια εποχή, θα διαβάσουμε ή θα ακούσουμε το κλασσικό πλέον κλισέ για την αγαπημένη περίοδο του Έλληνα φιλάθλου, συγγνώμη αλλά ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορεί να είναι αγαπημένη αυτή η περίοδος για κάποιον. Μια εποχή που οι φήμες οργιάζουν, η αβεβαιότητα επικρατεί, ο καθένας μπορεί να γράψει το οτιδήποτε χωρίς πηγές, χωρίς βάση, ακόμα και χωρίς υπογραφή για να παίξει με το μυαλό των οπαδών και να κερδίσει λίγα share παραπάνω.
Σε ποια άλλη πτυχή της ζωής μας, περνάμε καλά με τις φήμες, την αβεβαιότητα και το ψέμα; Μάλλον σε καμία… anyway, πολύ γκρίνιαξα και σήμερα και έχουμε άλλους 3 τέτοιους μήνες μέχρι να ασχοληθούμε ξανά με το ίδιο το παιχνίδι. Καλή μας δύναμη.
Εδώ και ένα μήνα που έχουν τελειώσει οι υποχρεώσεις της ομάδας, πιο νωρίς από κάθε άλλη φορά. Και μετά από μια τόσο καταστροφική σεζόν, θα περίμενε κάποιος ότι ο σχεδιασμός θα είχε ήδη ξεκινήσει για να μας δείξουν ότι υπάρχουν ακόμα σημάδια μπασκετικής ζωής. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία ουσιαστική εξέλιξη και είμαστε στο ίδιο σημείο με τις ομάδες που έχουν ακόμα υποχρεώσεις.
Οι Αφοί τηρούν στάση σιγής προφανώς διότι έχουν ανοιχτά πολλά μέτωπα (μπάτζετ επόμενης χρονιάς-μεταγραφές-αποδεσμεύσεις-πρωτάθλημα που θα αγωνιζόμαστε-δικαστικές διαμάχες) οπότε δεν μπορούν να ειπωθούν και πολλά αυτή τη στιγμή, η όλη κατάσταση πρέπει να πάει βήμα βήμα ώστε να φτάσουμε σε βάθος 3-4 μηνών να έχουμε κάτι χειροπιαστό.
Δυστυχώς ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν έχει υπομονή και θέλει να τακτοποιηθούν τα πάντα χθες, κάτι αδύνατον και εν τέλει ανούσιο. Πάντως σε πρώτη φάση, η πρόθεσή τους να φέρουν το Σλούκα για 3 έτη, ανεξαρτήτως αν θα τα καταφέρουν ή όχι, δείχνει ότι οι Αφοί θέλουν να συνεχίσουν και την επόμενη ημέρα στο μπασκετικό τμήμα.
Ευελπιστούμε ότι σιγά σιγά θα ανοίξει η κάνουλα και το νερό θα αρχίσει να μπαίνει στο αυλάκι ώστε τη νέα σεζόν να πατάμε πολύ πιο γερά στα πόδια μας.
Αν όχι Σλούκα έστω Kyrie Irving κύριοι Αγγελόπουλοι – γιατί αλλιώς ποιός ακούει Πέννυ και Ναβάχο μετά…
Διανύουμε τη μεγαλύτερη Σλουκιάδα από την ημέρα που έφυγε. Τα πάντα δείχνουν ότι κινούνται γύρω από τον Κώστα. Υπάρχει ένα ερώτημα. Υπάρχει plan b σε περίπτωση αρνητικής εξέλιξης; Αν ναι, θα είναι εξίσου δυνατό ή θα βαδίσουμε στα γνωστά μονοπάτια των τελευταίων ετών;
Κώστα Σλούκα γύρνα! Πρέπει ο αγώνας του Sober να ολοκληρωθεί λένε μεταξύ σοβαρού και αστείου διάφοροι φίλοι στα social media.
Από την άλλη, ένα πιθανό ναυάγιο στην υπόθεση Σλούκα ίσως και να βγει σε καλό, εάν αυτή τη φορά το συμβόλαιο που προσφέρεται σε αυτόν δοθεί σε πρωτοκλασάτο ξένο γκαρντ, αφού λογικά του χρόνου δε θα υπάρχει (;) ο βραχνάς των 6 μόνο ξένων.
Ελεύθεροι και ωραίοι παίκτες υπάρχουν πολλοί και η συγκεκριμένη δεξαμενή φέτος είναι μεγάλη, οπότε δεν υπάρχουν δικαιολογίες, παρά μόνο η θέληση ή όχι για ανάκαμψη.
Και του χρόνου ειδικά, με το Σπανούλη κατά ένα ακόμα χρόνο μεγαλύτερο, συν τον τραυματισμό του, πρέπει να βρεθεί ένα σημείο αναφοράς στην περιφέρεια.
Τα στοιχήματα των τελευταίων ετών δεν απέδωσαν και πλέον απαιτούνται κινήσεις χαμηλού ρίσκου με έτοιμους και ποιοτικούς παίκτες.
Σύμφωνοι, το μπάτζετ αναμένεται πάνω κάτω το ίδιο αλλά αφού κυνηγάμε την υπέρβαση με Σλούκα, γιατί όχι και με κάποιον άλλο είτε αυτός λέγεται Γουόναμεικερ και Ντιλέινι, είτε έστω Άνταμς και Ερτέλ (εντάξει μη βαράτε).
Το ανησυχητικό είναι ότι όσο περνάει ο καιρός και δεν κλείνουν παίκτες, τόσο τα ονόματα που ακούγονται, όλο και από τα χαμηλότερα ράφια είναι (Τζάνινγκ, Λεσόρ οι τελευταίοι).
Και του χρόνου δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη μια αποτυχία, γιατί μετά η ομάδα θα μπει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Ο ανταγωνισμός στην Euroleague ανεβαίνει και αν δεν ακολουθήσουμε το ρυθμό της νέας τάξης πραγμάτων (μοντέλο γρήγορου μπάσκετ), τότε ίσως δεν αργήσει ο χρόνος που θα έχουμε πέσει και άλλο επίπεδο.
Άρα με τον κορμό των Ελλήνων έτοιμο και το Μιλουτίνοφ σίγουρο (;) δεν περιμένω τίποτα λιγότερο από 2 πολύ καλές κινήσεις ξένων στα γκαρντ (αν μείνει ο Γκος αλλιώς θα χρειάζεται ένας ακόμη facilitator), έναν στο 5 και 2 στα forward (τριάρι με σουτ και 4αρι αθλητικό).
Προς Θεού φέτος να μη δούμε αλλαγές στο σχεδιασμό! Να αποκτηθούν παίκτες με τα χαρακτηριστικά που ζητάμε… Ο Χένρι μη γίνει Τουπάν ούτε ο Λεσόρ – Λεντέι.
Ο Κώστας Σλούκας είναι σημαντικός για την επόμενη μέρα. Είναι ένα μήνυμα – εγγύηση και προς τους ξένους παίκτες, γιατί σίγουρα το να έρθει ένας παίκτης πρωταγωνιστής από την Φενέρ στον σημερινό Ολυμπιακό είναι δείγμα εμπιστοσύνης (στο Project) και κίνηση ουσίας, για τον κόσμο αφού θα σημαίνει πως υπάρχει πλάνο.
Αν από την άλλη δεν έρθει, ποιος μεγάλος παίκτης θα εμπιστευτεί τους Αφούς; Το θέμα είναι να υπάρχει εναλλακτικό πλάνο γιατί μέχρι κάποια στιγμή θεωρήθηκε δεδομένο ο Κώστας θα επιστρέψει. Αν δεν … τι γίνεται ;
Στα οικονομικά ένα μπάτζετ κοντά στα 10 εκατομμύρια – που μοιάζει ρεαλιστικό – είναι καλή αφετηρία. Έχεις την δυνατότητα να φτιάξεις ανταγωνιστικό ρόστερ, αρκεί να κατανεμηθεί σωστά. Φέτος όμως είναι η χρονιά που δεν πρέπει να επαναληφθούν λάθη του παρελθόντος, αλλά να είναι η χρονιά των απαντήσεων.
Πρέπει να αποκτηθούν παίκτες που θα υποστηρίξουν το νέο και σύγχρονο μπάσκετ, που απαιτεί γρήγορη κυκλοφορία, αιφνιδιασμούς αλλά και πιεστική άμυνα, όχι αργό τέμπο και λίγες κατοχές. Το είδαμε στο final4 πόσο πίσω βρισκόμαστε. Όμως είμαστε τυχεροί που στο πάγκο της ομάδας κάθεται ο Ντέιβιντ Μπλατ, γιατί μερικοί ξεχάσατε τι έχει πετύχει αυτός ο προπονητής και πόσο μεγάλη επιτυχία ήταν που ήρθε. Περιμένω το φετινό ρόστερ να είναι πιο “Μπλατικό” από το περυσινό, σε μια χρονιά σκέτη αποτυχία. Υπομονή για τα μεταγραφικά 12 Ιουνίου έχουμε.
Υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι το θέμα Σλούκα είναι το λιγότερο σημαντικό τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Σε μια περίοδο που έχουμε σχεδόν ξεχάσει τι πάει να πει επικαιρότητα στον μπασκετικό Ολυμπιακό και η αγωνία μεγαλώνει.
Ακόμα δε γνωρίζουμε ποια μορφή θα έχει η ομάδα την επόμενη σεζόν γιατί πολύ απλά δε γνωρίζουμε που θα αγωνίζεται. Δεν ξέρουμε καν ποιοι παίχτες από τους υπάρχοντες θα παραμείνουν.
Μαθαίνουμε φήμες ποικίλης ύλης, από ρευστότητα μέχρι μεταγραφολογία αλλά τίποτα χειροπιαστό. Αυτό με τρομάζει προσωπικά περισσότερο από όλα.
Το αν έρθει η όχι ο Σλούκας λοιπόν δεν πρέπει να μας καίει. Παιχταρά, Έλληνας, μέλος της χρυσής ομάδας, γνωστής προσώπων και καταστάσεων, με αγωνιστικά στοιχεία που λείπουν αλλά τώρα προηγούνται άλλα θέματα.
Να υπενθυμίσουμε στους διάφορους γνωστούς υποστηρικτές της μπαρούφας πως «το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει ανάγκη τον Ολυμπιακό», πως ακόμα και δωρεάν να βάζουν τον κόσμο στα γήπεδα, αν λείπει ο θρύλος θα μαζεύονται 5-6 νοματαίοι που λένε και στις Σπέτσες.
Στον μαγικό κόσμο της Basket League όπως είπαμε και νωρίτερα ο αιώνιος μας αντίπαλος ασχολείται (;) με τους τελικούς, που ενώ έχει (;) πουλήσει 10.000 διαρκείας και είναι έτοιμος να εξασφαλίσει έναν ακόμα τίτλο, μαζεύει σε τελικό γύρω στα 1.500 άτομα.
Ο πρόεδρος του βγάζει ανακοινώσεις και πιστεύει ότι ο ίδιος έριξε (;) τον Ολυμπιακό στην Α2 αλλά ο κόσμος δεν ανταποκρίνεται και ο ίδιος βάζει 1€ το εισιτήριο του 3ου τελικού για να μην σηκώσει την κούπα μόνος του και συνοδεία των αυλικών του.
Η ΑΕΚ που ο κόσμος της περίμενε (;) πως και πως την επάνοδό της στους τελικούς έζησε το μέγιστο (;) πατατράκ κι έμεινε εκτός (με πλεονέκτημα έδρας) από τον εξαιρετικό Προμηθέα Πάτρας. Βάλτε στο σακούλι και τους περιορισμούς μεταγραφών του κιτρινόμαυρου δικέφαλου λόγω οφειλών και βγαίνει και για την ΑΕΚ μία ωραία σούμα από ερωτηματικά.
Ο Προμηθέας Πάτρας ζει το δικό του όνειρο (100% άξια) και ταυτόχρονα έχει κάνει και αίτημα να συμμετέχει (;) του χρόνου στο Eurocup.
To Περιστέρι μοιάζει να είναι το πιο ξένοιαστο απ’ όλους. Φαντάζομαι ότι και αυτό όμως, παρέα με τον Άρη και τον ΠΑΟΚ των 1002 οικονομικών προβλημάτων, τον Πανιώνιο των υπονοιών της τελευταίας αγωνιστικής, το Λαύριο και τον Κολοσσό περιμένουν να μάθουν τι θα γίνει με την αναδιάρθρωση και γενικά τι μέλλει γενέσθαι.
Οι ομάδες αυτές παρέα με τα ερωτηματικά όλων των υπολοίπων αποτελούν μέρος του θαυμαστού κόσμου του ελληνικού μπάσκετ, που χορεύει στους ρυθμούς ενός προέδρου ομοσπονδίας υπό την μπαγκέτα ενός προέδρου ομάδας.
Ταυτόχρονα εις τα Ευρώπας έχουμε μια σειρά από ενδιαφέρουσες σειρές στα προηγμένα πρωταθλήματα.
Στην ACB η Ρεαλ Μαδρίτης θα αντιμετωπίσει την Μπαρτσελόνα με πλεονέκτημα έδρας.
Στην Lega Basket A στην γειρονική Ιταλία η Σασάρι που σκούπισε την Αρμάνι με 0-3 και έστειλε σπίτι του τον Πιανιτζιάνι αντιμετωπίζει την Βενέτσια (που προηγείται 1-0).
Στην Τουρκία και στην BSL η φετινή φιναλιστ της Euroleague η Αναντολού Εφές αντιμετωπίζει την Φενέρμπαχτσε (που έχει ήδη κάνει break).
Στην Σερβία ο Ερυθρός Αστέρας του δικού μας Μίλαν Τόμιτς προηγείται με 1-0 στην σειρά με την Παρτιζάν του Ανδρέα Τρινκιερι.
Ενώ στο Ισραήλ που φέτος όλα κρίνονται σε Final 4 η Μακάμπι Τελ Αβιβ του άλλου πρώην δικού μας Γ. Σφαιρόπουλου είναι έτοιμη για ένα ακόμα τίτλο απέναντι Μακάμπι Ρισον.
Στην Γαλλία η Βιλερμπάν (ομάδα της Euroleague από του χρόνου) θα αντιμετωπίσει την Μονακό και τέλος στην Γερμανία οι 2 μελλοντικές ομάδες της Euroleague Μπάγιερν Μονάχου και Άλμπα Βερολίνου θα διεκδικήσουν τον τίτλο της BBL.
Είπαμε να σας θυμίσουμε πως αλλού παίζεται μπάσκετ και όχι παρασκήνιο. Γιατί η αλήθεια είναι πως είναι πολύ άχαρο να γράφεις τέτοια εποχή για τον μπασκετικό Ολυμπιακό, έτσι όπως τα κάναμε. Οπότε θα σχολιάσω ότι αυτό που συμβαίνει τώρα στους GSW με βρίσκει πολύ συμπονετικό, διότι μου θυμίζει πολύ τον Θρύλο με τις απίστευτες ιστορίες τραυματισμού, πιεσμένης επαναφοράς και ατυχίας (ή “ατυχίας”/αστοχίας) δεύτερου τραυματισμού.
Η αντίδραση του GM των πρωταθλητών έδωσε μια άλλη εικόνα από αυτή των καιροσκόπων και εκμεταλλευτών GM’s που δε δίνουν δεκάρα για τους παίκτες και μια υπενθύμιση ότι και οι καλύτεροι μπορεί να την πατήσουν. Αν το πάρουν οι Dubs θα είναι ένα τα πιο μυθικά δαχτυλίδια όλων των εποχών.
Από την άλλη η πόλη του Τορόντο ζει και αναπνέει για την κατάκτηση αυτού του τίτλου από τους Raptors. Ο Λέοναρντ είναι για μένα το πρότυπο του αγαπημένου μου “είδους” παίκτη και η ομάδα των Raptors δείχνει ότι άμα μπεις άφοβος, με σχέδιο και ορμή στη μάχη δεν είσαι καθόλου ξεγραμμένος απέναντι στο φαβορί. Ας νικήσει ο καλύτερος, αλλά σε 7 παιχνίδια προς τέρψη όλων μας.
